ชีวิตชาวกะเหรี่ยงในรัฐเคนทักกี

Karen-Kentucky-pic

ใครกันที่จะไปรู้สึกถึงความยากลำบาก และความรู้สึกของเด็กที่พบว่าพ่อแม่ตนถูกฆ่าตาย และพวกเขาได้ถูกจับไปเป็นทาสโดยคนที่สังหารพ่อของตน เรื่องราวนี้เป็นเรื่องราวน่าเศร้าที่เกิดขึ้นในทางตอนใต้ของเอเชีย จากคำบอกเล่าของผู้ลี้ภัยที่สามารถฟันฝ่าอุปสรรคจนมาถึงเมือง Louisville ในรัฐเคนทักกี เรื่องราวการผจนภัยเริ่มขึ้น เมื่อกลุ่มชาวกะเหรี่ยงที่ถูกกดขี่ข่มเหงมาอย่างยาวนานกว่า 20 ปี พวกเขาได้หนีมาจากถิ่นอยู่อาศัยเดิมในพม่า เพื่อมาอยู่ใกล้เคียงในพื้นที่ประเทศไทย

หลายคนนั้นลงเอยที่ค่ายคนลี้ภัย บางคนก็ต้องหลบหนีเข้าป่า คนบางกลุ่มก็ต้องตายเพราะพยายามที่จะหลบหนีจากสงครามกลางเมือง และในหมู่ผู้ที่โชคดีที่สุดกว่าร้อยคนที่สามารถรอดมาถึงเคนทักกีได้ ปัจจุบันพม่ายังอยู่ภายใต้ระบอบการปกครองทางทหาร บางครั้งทหารพม่าพบเห็นผู้คนกลางทุ่งนา พวกเขาก็ไม่รังเลที่จะยิงชาวกะเหรี่ยงทิ้ง ซึ่งเป็นคำบอกเล่าจากเด็กชาย Mutakee วัย 20 ปีที่เห็นเรื่องราวนี้กับตาตัวเอง

นอกจากนี้ยังมีผู้ลี้ภัยอีกคนคือ Sawkler ที่มาถึง Louisville กับครอบครัวของ Mutakee ในปี 2006 ได้อธิบายว่าพ่อของเธอถูกทหารพม่าฆ่าตาย และเป็นกลุ่มคนที่บังคับให้เธอเป็นทาสตั้งแต่เด็ก แต่โชคยังดีที่แม่และพี่น้องที่เหลือสามารถหลบหนีไปอยู่ในประเทศไทยได้ Sawkler ปัจจุบันนี้มีชาวกะเหรี่ยงกว่าร้อยคนที่ได้เข้าเรียนในโณงเรียน Jefferson County Public Schools ซึ่งมีครูผู้รับหน้าที่สอนอย่าง Scott Wade

“พวกเขานั้นได้เดินทางมาพร้อมกับจิตใจที่สิ้นหวัง แต่พวกเขาก็ไม่ยอมแพ้ และพยายามที่จะพัฒนาตัวเองให้มีทักษะความรู้อยู่ตลอดเวลา เพื่อใช้ในการประกอบวิชาชีพในอนาคต” คำพูดนี่กล่าวโดยครู Scott Wade ที่รับหน้าที่สอนเด็กกะเหรี่ยงกว่า 100 ชีวิตในโรงเรียนแห่งนี้ ด้วยจำนวนนักเรียนมากขนาดนี้ ทำให้ต้องมีครูเพิ่มอีกคนคือ Brian Cochran ที่สามารถพูดภาษาไทยได้

โดยเขาได้กล่าวไว้ว่า “มันทำให้ผมสนุกและมีความสุขมาก กับการที่ได้ช่วยเหลือพร้อมกับศึกษาเรื่องราวและวัฒนธรรมของพวกเขา รวมถึงช่วยพวกเขาพัฒนาคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้นในบ้านเรา” Cochran เป็นบุคคลกรที่สำคัญที่จะช่วยให้เด็ก ๆ ชาวกะเหรี่ยงสามารถปรับตัว และรับมือกับสังคมใหม่ได้ การที่เขาได้ผ่านเรื่องอะไรร้าย ๆ มานั้นทำให้เป็นเรื่องยากพอสมควรที่จะช่วยรักษาจิตใจของพวกเขาให้กลับมาหายดี แต่อย่างน้อยสิ่งที่ทำได้ก็คือให้การศึกษา ที่พักพิง และที่พึงทางใจ ทำให้พวกเขารู้ว่าไม่ได้อยู่อย่างเดียวดาย ยังมีเพื่อนและคนที่หวงใยพวกเขาเช่นกัน